Kyrrlát jól

Skrifað þann 29. desember árið 1914
Hinn 23. desember höfðum við aðsetur hjá þýsku fólki og fór þar einstaklega vel um okkur. Við sátum í hlýrri stofu á aðfangadagskvöld og vorum að tala um, hvernig við ætluðum að halda jólin.
Allt í einu voru dyrnar opnaðar og kallað inn: „Sofort fertig machen und ausrücken!“ (Búa sig strax og af stað!)
Okkur brá heldur en ekki í brún. Við urðum svo að fara sex til sjö kílómetra áleiðis til R. og þar var skyttunum skipað að fara ofan í skotgryfjurnar. Mér var sagt að vera hjá riddarahöfuðsmanninum sem boðberi og var ég því kyrr í bænum, en úti urðum við að vera um nóttina. Í dögunina reyndum við að koma hestunum okkar í hús og gátum það og fórum nú að hugsa til jólakvöldsins fram úr þessu. En þá var mér skipað að fara með boð til bæjarins K. klukkan hálf þrjú. Ég komst þangað, en var að bíða lengi eftir majórnum okkar, svo að nóttin datt á. Beið ég þarna aleinn og reikaði hugurinn þá ósjálfrátt heim á leið til ástvinanna.
Allt í einu hrökk ég upp við óminn af jólasálminum og hljómaði hann frá hersveit nokkurri, sem var þar í vegarskurði hér um bil þrjátíu metrum frá mér. Sungu þeir hvern sálminn af öðrum og allólíkt því, sem hermenn eru vanir að syngja. Ég hefi aldrei heyrt hjartnæmari og hátíðlegri jólasöng en þennan, sem hljómaði til mín þarna í næturkyrrðinni, og var mér þetta eins og stórhátíð, þó ekki væri um neina ytri viðhöfn að ræða. Fór ég að biðjast fyrir í huga mínum. Litlu síðar kom majórinn og fékk ég honum boðin og reið síðan til baka.
Það lá vel á mér, þegar ég náði til bústaðar míns. Félagarnir höfðu útvegað jólatré og varð að hengja það upp undir loftið vegna þrengsla. Ég kom klárnum mínum fyrir og lét hnakkinn vera á honum, því að við urðum alltaf að vera ferðbúnir. Ég gat hvergi lagt mig vegna þrengsla og fleygði mér því hjá hestinum og þar með endaði jólakvöldið fyrir mér

Heimild: Heimsstyrjöldin. Frá [sic] sjónarmiði þeirra, sem við hana vinna. einkabréf frá hermönnum, heim til ættingja og vina, Reykjavík, 1915, bls. 38-39.